İçe sinmemişlik insanın aklıyla susturduğu ama ruhuyla, kalbiyle henüz kabul etmediği şeyin izidir. İnsan bazen bir şeyi kendisine anlatır, açıklar, gerekçelendirir, hatta haklı bile çıkarır, fakat açıklanmış olan her şey kabul edilmiş olmaz. Akıl bir şeye razı olmuş gibi davranabilir, fakat insanın daha derin yeri o rızaya şehadet etmek istemez. Bu hâl her zaman büyük bir hakikatin işareti değildir. Bazen sadece korkudur, alışkanlıktır, eski bir çekingenliğin bugüne kalıntısıdır. Ama bazen de kalbinin ölmemiş olmasındandır. İnsan bir şeyi çok hızlı savunmaya başlıyorsa, orada içine sinmemiş bir yer olabilir. Çok gerekçe buluyorsa, çok açıklıyorsa, çok “bunda bir şey yok” diyorsa, vardır orada bir şey. Çünkü insanın gerçekten içine sinen şey, kendini bu kadar telaşla ispat etmek zorunda kalmaz. İçe sinmek, insanın sadece memnun olması değildir. Kendi yaptığı şeyin karşısında saklanma ihtiyacı duymamasıdır. Kendine döndüğünde yüzünü fazla çevirmemesidir.Bu yüzden içine sinmeyen şeyden hemen kaçmamak gerekir. Onu hemen bastırmak da, hemen kabul edip saymak da aceleciliktir. İnsan önce ona bakmalıdır. içe sinmemişlik, insanın kendi hakikatinden kalan son küçük sızıntı bile olabilir. Bu yüzden ona bakmak lazımdır, dinlemek lazımdır. Aksi halde onu dinlemeyen insan zamanla daha rahat olur belki ama, artık daha sahici olamayacaktır.