İnsan çoğu zaman karşısındakine kızdığını zanneder ama öfkenin yöneltildiği ile kaynağı aynı şey olmaz. Öfke çok nadiren başladığı yere doğru akar. Çoğu zaman taşınamaz olan bir şeyi taşınabilir olana doğru yönlendirir. Çünkü insan genellikle kendisine kızamaz. Çünkü kendisine kızmanın bilançosuna hazır hissetmez kendini, hazırlamamıştır ruhunu. Kendi eksikliğini, kendi acziyetini, kendi yetersizliğini görmek bile istemez. Bu ağır gelir. Ne yapar o zaman? Daha güvenli bir hedef bulur. Daha “haklı” görünebileceği bir yer. Gider oraya öfkelenir. Şimdi dikkat et… İnsanın en şiddetli öfkeleri, çoğu zaman en zayıf olduğu yerlerden çıkar. Ama o zayıflığı kabul etmek yerine, onu dışarıda bir düşmana çevirir. Bu yüzden öfke çoğu zaman bir saldırı olarak görülmemeli, bir savunma olarak görülmelidir. Bu hayli sakıncalı ve yaygın olan bir şeydir. Çünkü insan bunu hiç fark etmezse ömür boyu yanlış insanlara kızar, öfkesinin asıl kaynağını kendine dahi kapalı tutar. Bunların halli vardır. Ama şimdilik bu kadarını söyleyelim: Eğer öfken seni sürekli başkalarına götürüyorsa, orada hâlâ kendinden kaçıyorsun demektir.