Bazı insanlar görünmek için acındırır kendini. Çünkü görünmediklerinde zamanla kendi varlıklarından şüphe ederler. Bu yüzden acısını bırakmak istemez hale bile gelir.. Çünkü o acı, onun görünme garantisi hâline gelmiştir. Kendisine bakıldığında görülmek istediği şey artık kendisi mağduriyetidir öncelikle bu yüzden. Acındırmak çoğu zaman gizli bir iktidar biçimidir. İnsan açıkça hükmedemediğinde, suçluluk üzerinden hükmetmeye çalışır. Bazı insanlar sevgiyi ve saygıyı vicdan yaratarak almaya çalışır, sevilerek, saygı duyularak değil. O yüzden insan kendi acısına da dikkatle bakmalıdır. Acı insanı derinleştirebilir, ama insan acıyı sahiplenmeye başlarsa, bunu niye yaptığını düşünmeye başlaması gerekir. Diğer tarafta gerçekten acıları olanları da bunlardan ayır. Bazı insanlar gerçekten yaralıdır. Yaralı insanın sesi başka çıkar. Onun sesinde insanın göğsünde çınlayan bir ağırlık vardır, bir utanma vardır hatta. Onları ayır.