Önce şu soruyu sormak gerekir: İnsan kendini sever mi, yoksa kendisi hakkında kurduğu resmi mi sever? Çoğu insan kendisi olmak istediği kişiyi sever. Bu çok yaygın bir şeydir. Bir kere bu yüzden kendini sevdiğini söyleyenlerin önemli bir kısmı, aslında kendilerini bilmezler, kendilerini sevemezler, kendilerini olmak istedikleri kişiyi severler, ve bu sevgi, esasında sevgi değil bir korumadır. Yani kendini sevmek değildir, kendini kendinden dahi korumayı başarmış olmaktır. Kendini koruyan insan kusurlarından kaçar. Kendini seven insan kusurlarına bakabilir. Kendini koruyan insan, hakkında kötü söz duyunca öfkelenir. Kendini seven insan, o sözün içinde kendisine ait bir pay olup olmadığını araştırabilir. Kendini koruyan insan, yarasını saklar. Kendini seven insan, yarasını inkâr etmez. İnsan kendisini sevmeye, kendisi hakkında kurduğu hikâyelerden, kendini aklamalarından, kendine hazırladığı kurtarma rampalarından vazgeçmeye başladığında yaklaşır. Çünkü sevgi, hayale değil, temasa muhtaçtır, temâs iledir. O çarpışma olmak zorundadır. Kendini hiç görmemiş birinin kendini sevdiğini söylemesi kolaydır. Zor olan, kendi korkaklığını, kıskançlığını, tamahını, gösterişini, acizliğini görmek ve buna rağmen kaçmamaktır. Yani kendini sevmek, kendine kırılganca hayran olmak değildir, aksine bir şekilde kendinden kaçmayı bırakmaktır. Çünkü insanın kendisiyle arasındaki mesafe kapanırsa, kendine vurursa, kendine gelirse, sevgi zaten ayrıca çağrılmak zorunda da değildir. En basitiyle söyledik.