Çünkü bazı insanlar ağlamayı zayıflık sanarak büyürler. Sonra gün gelir, acıları gitmez; sadece kıyafet değiştirir. Ağlayamayan insanın acısı yok olmaz. Yasını tutamadığı şeyler, öfke kılığına girer. Kaybını kabul edemediği yerler, hiddet olarak geri döner. Kırgınlık yumruğa dönüşür, özlem bağırmaya. Öfke çoğu zaman insanın sandığı kadar güçlü bir duygu değildir. Çoğu öfkenin arkasında korunmasız bir yer vardır; yumruğunu sıkıyordur, tüküre tüküre patlıyordur, çünkü kalbini açamıyordur. Bu yüzden dikkat et. Bir insanın neye ağlayamadığı önemlidir. Bazı insanların öfkesi, aslında gözlerinden çıkamayan yaşların sesinden ibarettir. Ama şunu da unutma ki, insan, ağlayamadığı müddetçe öfkesinin sebebini yanlış yerde aramaya devam eder. Birini suçlar, bir olayı suçlar, hayatı suçlar, suçlayamayacağı bir şey yoktur. Halbuki bazen mesele ne dışarıdadır ne de başkalarında, tüm meselenin esası yıllardır çıkmak için bekleyen bir damla gözyaşının önünde nöbet tutan gururudur. O gururu da iyi bilmek lazım. Her şeyden olabilir o.